Λιβερτός

Ποιος είναι ο Λιβερτός

Αν αναρωτιέσαι ποιος είναι ο Λιβερτός, ίσως με έχεις συναντήσει σ’ ένα βιαστικό βλέμμα στον δρόμο. Σε μια στροφή που δεν πρόσεξες. Σε μια φράση που δεν ειπώθηκε ποτέ αλλά σου έμεινε.

Δεν γράφω για να με αναγνωρίσεις. Δεν έχει σημασία ποιος είμαι. Γράφω γιατί υπάρχουν σκέψεις που δεν χωράνε στη σιωπή. Συναισθήματα που επιμένουν να αποκτήσουν μορφή — έστω και άμορφη.

Δεν είμαι ποιητής. Δεν είμαι συγγραφέας. Είμαι απλώς κάποιος που προσπαθεί να δώσει λόγο σ’ αυτό που τον πνίγει, χωρίς να το φωνάξει. Κάποιος που στέκει σε μια γωνιά της σκέψης και παρατηρεί. Που αφήνει λέξεις πίσω του όπως άλλοι αφήνουν πατημασιές στην άμμο — όχι για να επιστρέψει, αλλά για να μη χαθεί εντελώς.

Γράφω με δισταγμό και με ευλάβεια. Όχι επειδή ξέρω, αλλά επειδή νιώθω. Και καμιά φορά, αυτό φτάνει.

Αν μέσα σε αυτές τις γραμμές βρεις κάτι δικό σου — μια αίσθηση, μια σκιά, μια πληγή ή ένα χαμόγελο — κράτησέ το. Ίσως τελικά το έγραψα για σένα. Ή μαζί σου, χωρίς να το ξέρω.


__________________________

Και όμως, υπάρχει ένα όνομα. Όχι για να με προσδιορίσει, αλλά για να δηλώσει πορεία. Το όνομα αυτό είναι:

Λιβερτός (Livertos)

Στον κόσμο των λέξεων, τα ονόματα δεν είναι διακοσμητικά· είναι δηλώσεις νοήματος. Το ψευδώνυμο «Λιβερτός (Livertos)» δεν ήταν εύκολη επιλογή. Ήταν αναγνώριση. Μια υπενθύμιση μιας κατάστασης, μιας μεταμόρφωσης.

Η λέξη Λιβερτός προέρχεται από το λατινικό libertus — ο απελευθερωμένος δούλος. Παράγεται από τη ρίζα liber, που σημαίνει ελεύθερος· η ίδια ρίζα από την οποία γεννιούνται λέξεις όπως liberty και liberate.

Όμως ο libertus δεν ήταν απλώς ελεύθερος. Ήταν κάποιος που γνώρισε τη δουλεία και ζούσε με τη μνήμη της. Ελεύθερος, μα σημαδεμένος. Κουβαλούσε το βάρος και τη σοφία της σκλαβιάς — και ίσως γι’ αυτό, καταλάβαινε καλύτερα την αξία της ελευθερίας.

Επέλεξα το όνομα αυτό, όχι σαν τίτλο τιμής, αλλά σαν υπενθύμιση. Γιατί, ίσως, όλοι είμαστε κάπως έτσι: λιβερτοί. Απελευθερωμένοι από κάτι που μας κρατούσε — μια σκέψη, έναν φόβο, μια συνήθεια, ένα παρελθόν. Και ταυτόχρονα δεμένοι ακόμη με μια μνήμη, ένα στίγμα, έναν εσωτερικό διάλογο που δεν σιωπά ποτέ.

Το να λέγεσαι Λιβερτός (Livertos) είναι σαν να παραδέχεσαι πως η ελευθερία δεν είναι κατάκτηση· είναι πορεία. Δεν γεννιέσαι ελεύθερος· γίνεσαι. Και αυτή η γένεση δεν είναι κραυγαλέα. Είναι σιγανή, σαν ποίηση.

Σε έναν χώρο λέξεων, εικόνων και σιωπών, το όνομα που διαλέγεις δεν είναι στολίδι. Είναι στάση.

Ο κάποτε δέσμιος.
Ο τώρα βαδίζων προς την αληθινή ελευθερία.

Λιβερτός (Livertos)