Στην Άκρη του Ήλιου

Μερικές σχέσεις δεν χρειάστηκαν μεγάλες δηλώσεις ή μεγαλοπρεπείς αρχές. Δεν χρειάστηκαν εξηγήσεις, όρκους, ούτε καταλήξεις. Απλώς… υπήρξαν. Έγραψα αυτό το τραγούδι για εκείνες τις σπάνιες στιγμές που η αγάπη δεν προσπαθεί — είναι. Εκεί που η σιωπή δεν δηλώνει απουσία, αλλά πληρότητα.

Το σκηνικό ήταν απλό: μια ακροθαλασσιά, ένα ηλιοβασίλεμα, δύο άνθρωποι. Κι όμως, εκεί, σε αυτό το φόντο που τόσοι έχουν ζήσει κάτι δικό τους, γεννήθηκε μια αλήθεια που δεν είχε ανάγκη από επιβεβαίωση. Ένα «μαζί» που δεν εξαρτάται από το χρόνο, αλλά από την αυθεντικότητα της στιγμής.

Το τραγούδι αυτό το έγραψα γιατί κάποιες αγάπες δεν λέγονται, ζουν. Και κάποια δειλινά δεν τελειώνουν – απλώς μένουν για πάντα στην άκρη του ήλιου, εκεί που ό,τι αγαπήθηκε αληθινά, δεν χάνεται ποτέ.

Στην Άκρη του Ήλιου

Στην άκρη του ήλιου καθίσαμε βράδυ,

με βλέμματα μόνο γεμίσαμε χρόνο.

Το κύμα μιλούσε για πράγματα απλά,

κι ο κόσμος σωπαίνει μπροστά σ’ έναν τόνο.

Μέρες και κύματα μας μετρούν απ' την αρχή,

σε κάθε δειλινό σε βρίσκω πάλι εκεί.

Σαν μια υπόσχεση που ζει μες στη σιωπή,

που δεν χρειάστηκε ποτέ να ειπωθεί.

Κρατούσες σφιχτά τα λεπτά μας μαζί,

σαν φύλλο που το παίρνει ο αγέρας.

Μιλούσαμε λίγο, μα ζούσαμε πολύ –

τα λίγα μας γίναν ολόκληρης μέρας.

Μέρες και κύματα μας μετρούν απ' την αρχή,

σε κάθε δειλινό σε βρίσκω πάλι εκεί.

Σαν μια υπόσχεση που ζει μες στη σιωπή,

που δεν χρειάστηκε ποτέ να ειπωθεί.

Δεν ήξερες πού τελειώνω εγώ

κι από πού ξεκινάει η δική σου η σκέψη.

Μα κάθε σιωπή σου με έφερνε εδώ –

εκεί που ο χρόνος ξεχνά να επιστρέψει.

Μέρες και κύματα μας μετρούν απ' την αρχή,

σε κάθε δειλινό σε βρίσκω πάλι εκεί.

Σαν μια υπόσχεση που ζει μες στη σιωπή,

που δεν χρειάστηκε ποτέ να ειπωθεί.

Μέρες και κύματα μας μετρούν απ' την αρχή,

σε κάθε δειλινό σε βρίσκω πάλι εκεί.

Σαν μια υπόσχεση που ζει μες στη σιωπή,

που δεν χρειάστηκε ποτέ να ειπωθεί.

- Λιβερτός (Livertos)