δεν αναιρούν οι διαγραφές, τα λόγια που ειπώθηκαν

Είδα πόσο εύκολα λέμε πράγματα που μετά ευχόμαστε να μην είχαμε πει. Και είδα — ίσως και έζησα — πόσο δύσκολα ξεχνιούνται εκείνα τα λόγια από τον άλλον. Μπορείς να πεις “δεν το εννοούσα”, να σβήσεις ένα μήνυμα, να ζητήσεις συγγνώμη. Αλλά δεν είναι το ίδιο. Η λέξη που ειπώθηκε, υπάρχει πια.

Στην εικόνα, η γυναίκα κοιτά ένα χαρτί — ίσως ένα γράμμα, ένα μήνυμα, κάτι που της άφησε σημάδι. Το βλέπεις στο πρόσωπό της: δεν είναι η ανάγνωση που την βαραίνει, είναι η μνήμη του πώς ένιωσε όταν το διάβασε.

Έγραψα αυτό το απόφθεγμα για να θυμίζω πρώτα σε μένα: οι λέξεις δεν είναι απλώς ήχοι ή γράμματα. Είναι δύναμη. Είναι παρουσία. Και όταν βγουν, δεν μπορούμε να τις μαζέψουμε πίσω. Μπορούμε να μετανοήσουμε, να αλλάξουμε, να ζητήσουμε. Αλλά όχι να αναιρέσουμε.

Γι’ αυτό και η ευθύνη μας είναι να μιλάμε με επίγνωση. Όχι από παρόρμηση. Όχι για να ξεσπάσουμε ή να νιώσουμε ανώτεροι. Γιατί οι λέξεις δεν επιστρέφουν. Μόνο μένουν. Και μερικές φορές, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε… είναι να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι, από εδώ και πέρα.

Η σιωπή, όταν έχει επίγνωση, αξίζει περισσότερο από πολλές λέξεις.

δεν αναιρούν οι διαγραφές, τα λόγια που ειπώθηκαν