όσο κι αν κρίνεις, κουνώντας το δάχτυλο στο κινητό, ο καναπές έχει το σημάδι σου

 

Γιατί κάποια στιγμή κουράστηκα να ακούω φωνές — φωνές που δεν λένε τίποτα. Από ανθρώπους που έχουν άποψη για όλα, θυμώνουν με όλους, φωνάζουν μέσα από μια οθόνη… αλλά δεν κάνουν το παραμικρό βήμα οι ίδιοι. Σαν να τους ανήκει το δικαίωμα να κρίνουν τα πάντα, χωρίς ποτέ να μπουν στον κόπο να αλλάξουν έστω μια γωνιά από τη δική τους πραγματικότητα.

Είχα στο μυαλό μου έναν συγγενή — δυνατό μυαλό, ισχυρός λόγος, πάντα θυμωμένος με κάτι. Έλεγε, διόρθωνε, έκρινε, με πάθος και σιγουριά. Αλλά πάντα από τον ίδιο χώρο: τον καναπέ. Δεν είναι κακό να έχεις άποψη. Είναι όμως επικίνδυνο να ξεχνάς πως η άποψή σου, όταν δεν συνοδεύεται από πράξη, γίνεται απλώς θόρυβος.

Γι’ αυτό έγραψα αυτό το απόφθεγμα — για να θυμίσω πρώτα σε μένα και μετά σε οποιον το διαβάζει, ότι η πιο δυνατή φωνή είναι η πράξη. Ότι δεν μετράει πόσο σωστά δείχνεις τα λάθη των άλλων, αλλά πόσο βαθιά έχεις δουλέψει τα δικά σου. Ο καναπές, όσο άνετος κι αν είναι, κρατάει πάνω του ένα αποτύπωμα. Το δικό σου. Κι αυτό το αποτύπωμα δεν είναι από τη σκέψη, είναι από την ακινησία.

Δεν χρειάζεται να φωνάζεις για να ακουστείς. Χρειάζεται να ζεις όπως μιλάς. Αν δεν μπορείς να σηκωθείς και να δείξεις με τη ζωή σου αυτά που λες… τότε καλύτερα να σωπάσεις. Ή έστω, να μιλήσεις με λιγότερη σιγουριά και περισσότερη αλήθεια.

Γιατί στο τέλος, δεν θα θυμάται κανείς τι έλεγες. Θα θυμάται μόνο πού καθόσουν.

όσο κι αν κρίνεις, κουνώντας το δάχτυλο στο κινητό, ο καναπές έχει το σημάδι σου