Ήταν μια στιγμή που στάθηκα μπροστά σε κάτι που κάποτε είχε ζωή — ένα παλιό πέτρινο σπίτι, γεμάτο ιστορία. Το κοίταζα και σκεφτόμουν πόσο εύκολο είναι να μείνεις εκεί, να γαντζωθείς σε ό,τι γνώρισες, ακόμη κι αν έχει γκρεμιστεί. Να ζεις μέσα στα «τότε» και στα «αν». Αλλά εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι η μόνη αληθινή πορεία είναι προς τα εμπρός. Το παρελθόν έχει αξία. Δεν το αρνούμαι. Έχει τις δικές του μελωδίες — κάποιες γλυκές, άλλες πικρές. Μα δεν είναι τόπος για να ζεις. Είναι τόπος να θυμάσαι. Δεν μπορείς να φτιάξεις το αύριο αν συνεχώς κοιτάς πίσω. Κι…

Είχα βρεθεί σε μια συζήτηση, σε μια παρέα γνωστών, κι ενώ όλα φαίνονταν κανονικά, υπήρχε κάποιος που δεν ήταν αληθινός. Ήξερα ότι αυτά που έλεγε δεν τα εννοούσε. Φαινόταν έξυπνος, γεμάτος σιγουριά — μα ήταν σαν να φορούσε μάσκα. Και αυτή η “μάσκα” δεν τον έκρυβε τόσο από τους άλλους… όσο από τον εαυτό του. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα έντονα πως η αλήθεια δεν χρειάζεται φωνές για να ακουστεί. Είναι εκεί, ήσυχη, αθόρυβη, και περιμένει. Περιμένει να φανεί, γιατί αργά ή γρήγορα — πάντα φαίνεται. Το ψέμα, όσο και να το στηρίξεις, όσο κι αν το γυαλίσεις, δεν έχει ρίζες.…