Ήταν μια στιγμή που στάθηκα μπροστά σε κάτι που κάποτε είχε ζωή — ένα παλιό πέτρινο σπίτι, γεμάτο ιστορία. Το κοίταζα και σκεφτόμουν πόσο εύκολο είναι να μείνεις εκεί, να γαντζωθείς σε ό,τι γνώρισες, ακόμη κι αν έχει γκρεμιστεί. Να ζεις μέσα στα «τότε» και στα «αν». Αλλά εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι η μόνη αληθινή πορεία είναι προς τα εμπρός.
Το παρελθόν έχει αξία. Δεν το αρνούμαι. Έχει τις δικές του μελωδίες — κάποιες γλυκές, άλλες πικρές. Μα δεν είναι τόπος για να ζεις. Είναι τόπος να θυμάσαι. Δεν μπορείς να φτιάξεις το αύριο αν συνεχώς κοιτάς πίσω. Κι αν το προσπαθήσεις, θα μοιάζει σαν να χτίζεις με πέτρες που έχουν ήδη ραγίσει.
Έγραψα αυτό το απόφθεγμα για να το θυμίζω πρώτα σε εμένα. Ότι κάθε φορά που νιώθω να με τραβάει πίσω κάτι που πέρασε, πρέπει να πάρω απόφαση. Να πατήσω λίγο πιο γερά στο χώμα και να κάνω το βήμα μπροστά. Όχι γιατί είναι εύκολο — δεν είναι. Αλλά γιατί το φως, το πραγματικό φως, δεν βρίσκεται ποτέ πίσω μας.
Η εικόνα το λέει καλύτερα από μένα: ένας άντρας γυρίζει πλάτη στα ερείπια και φεύγει. Ήρεμα. Όχι με θυμό, ούτε με βιασύνη. Με καθαρή απόφαση. Έτσι ήθελα να είναι κι η σκέψη μου εκείνη τη μέρα. Ένα βήμα που λες «ως εδώ» — και συνεχίζεις.
Αυτό είναι το μέλλον: ένα μονοπάτι που περιμένει να το περπατήσεις. Όχι με το βλέμμα στραμμένο πίσω. Αλλά με τα μάτια ανοιχτά στο φως που έρχεται.
“μην αφήνεις το μέλλον σου στο παρελθόν”
